Κάθε παιχνίδι τους και ένα σεμινάριο!

Πέρασαν σχεδόν 4 μέρες από την μέρα του El classico στην Ισπανία. Κι όμως ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω που μπορεί να φτάσει αυτή η ομάδα και τι να περιμένω ακόμα από αυτήν. Ο λόγος για τους θριαμβευτές του El classico στην Μαδρίτη οι οποίοι μπορούν να πάρουν μια ανάσα (δεν ξέρω βέβαια εκ του αποτελέσματος κατά πόσο την ανάσα την χρειάζονταν αυτοί ή οι αντίπαλοι τους) και να ατενίσουν την συνέχεια του πρωταθλήματος με μεγαλύτερη αισιοδοξία, σχετικά με την διατήρηση των κεκτημένων.

Κατά την προσωπική μου άποψη, το ντέρμπι το οποίο παρακολούθησα την Παρασκευή ήταν το χειρότερο, από άποψη ποιότητας, των τελευταίων ετών. Παρόλα αυτά, σε ένα ματς που δεν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων, οι Blaugrana κατάφεραν και έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Κέρδισαν 1-3 μέσα στην έδρα της αιώνιας αντιπάλου, η οποία βρισκόταν στο +3 (δυνητικά +6 αφού είχαν και παιχνίδι λιγότερο) ενώ βρέθηκαν να χάνουν με 1-0 στο 22ο δευτερόλεπτο μετά από το λάθος διώξιμο του τερματοφύλακά τους Valdes. Εκείνο ήταν και το μοναδικό χρονικό σημείο στο οποίο πίστεψα ότι μπορεί και να κερδίσει η Real. Γιατί, δεδομένης της κατάστασης στον βαθμολογικό πίνακα και την τεράστια διαφορά που θα έπαιρνε η Real σε περίπτωση που κατακτούσε την νίκη (+9), πριν το ματς δεν πίστευα ότι η Barcelona των τελευταίων ετών μπορεί να βγει τόσο νωρίς εκτός της διεκδίκησης του πρωταθλήματος. Και αυτή με επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο, γυρνώντας (και με μια μικρή βοήθεια της τύχης βεβαίως, αφού το 2ο γκολ του Xavi άλλαξε εμφανώς πορεία και ξεγέλασε τον Casillas και η χαμένη κεφαλιά του Ronaldo σε ένα σημείο που ήταν ολομόναχος, μπορεί να άλλαζαν τα δεδομένα του παιχνιδιού) το παιχνίδι και δραπετεύοντας από το κάστρο του βασικού συνδιεκδικητή του τίτλου.

Η Real ξεκίνησε τον αγώνα με διάθεση να πιέσει ψηλά, αλλά ούτε και η ίδια θα πίστευε ότι το αποτέλεσμα αυτής της πίεσης θα καρποφορούσε από το πρώτο κιόλας λεπτό και θα μπει σε θέση οδηγού. Αντί όμως να εφησυχαστεί από την επίτευξη του γκολ, η Real συνέχισε να πιέζει ασφυκτικά την Barcelona με αποτέλεσμα να δω περισσότερες ψηλοκρεμαστές πάσες από τους αμυντικούς της προς τους επιθετικούς, από όσες έχω δει τα τελευταία 2 χρόνια μαζί. Και μιλάμε για ένα διάστημα 25-40', που η Barcelona δεν μπορούσε να επιβάλλει το γνωστό passing game της (το οποίο είναι ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα). Όταν όμως ήρθε η ώρα να αναλάβει δράση ο super star της ομάδας, έδειξε για μια ακόμη φορά ότι δεν μπορείς πάντα να βασιστείς σε συστήματα και τακτικές, γιατί μπορεί ακόμα και ένας παίκτης να σου κάνει την άμυνα σμπαράλια. O Messi το έκανε, περνώντας 4 παίκτες και βγάζοντας ασσίστ στον -κατά συνθήκη σέντερ φορ προχθές- Alexis Sanchez, η Barcelona ισοφάρισε και κάπου εκεί άρχισε να μετράει αντίστροφα ο χρόνος για την ανατροπή, αφού φαινόταν στις κινήσεις των παικτών μέσα στο γήπεδο, αλλά και στον διάχυτο εκνευρισμό των παικτών της Real, ότι εάν μια ομάδα θα σκόραρε ξανά, αυτή θα ήταν η Barcelona. Τώρα αν αυτό τελικά το πέτυχε με τη βοήθεια και της τύχης, αφού το σουτ του Xavi άλλαξε πορεία και πήγε εκεί που ο Casillas δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, η τύχη λένε ότι ευνοεί τους δυνατούς. Και αφού η Real, και συγκεκριμένα ο (απαράδεκτος σε άλλο ένα Classico) Ronaldo πέταξε την ευκαιρία για την ισοφάριση, η Barcelona δεν έκανε το ίδιο με την δική της και ο Fabrecas έγραψε το τελικό 1-3 δίνοντας τέλος στην σεμνή αυτή τελετή, αφού μετά το τρίτο γκολ το παιχνίδι έμοιαζε να είναι διαδικαστικού χαρακτήρα.

Σε ένα ακόμη παιχνίδι η Barcelona υπερκέρασε το εμπόδιο της Real, o Messi ήταν καλύτερος του Ronaldo και ο Guardiola καλύτερος του Mourinho. Όταν λοιπόν υπερτερείς παντού, είναι δυνατόν να μην κερδίσεις; Παρά την νίκη της Barcelona δεν είμαι σίγουρος ότι θα κατακτήσει και τον φετινό τίτλο, καθώς υπάρχει δρόμος ακόμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τον έχασε από τώρα, μήνα Δεκέμβρη, και ότι ο Mourinho θα έχει για μέρες κόκκινους-μπλε εφιάλτες....

Δύσκολα στην Ευρώπη εφέτος....

Μετά τον (αναμενόμενο μετά το πρώτο ματς) αποκλεισμό του Παναθηναϊκού στο Europa League και την πρόκριση ΑΕΚ και ΠΑΟΚ στους ομίλους της ίδιας διοργάνωσης, αλλά και τις κληρώσεις σε Chmapions και Europa League, νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο για τις Ελληνικές ομάδες να δουν προκρίσεις απέναντι στους αντιπάλους τους. Στην πιο δυσχερή θέση βρίσκεται ο ΠΑΟΚ ο οποίος έτυχε σε όμιλο...champions league αφού η Τottenam έκανε πέρυσι μια αξιόλογη πορεία στη διοργάνωση και η Rubin είναι εκείνη η ομάδα που είχε κερδίσει την Barcelona και της είχε αποσπάσει και ισοπαλία σε εκείνη την ξέφρενη πορεία της προς τον τίτλο. Ο Ολυμπιακός είναι σε λίγο καλύτερη θέση (αναλογικά με τα μεγέθη μιλάμε πάντα) αφού Marseille, Arsenal και Dortmund δεν είναι ομάδες - φόβητρα, αλλά αν δεν προσέξεις δεν είναι απίθανο και να ξεφτιλιστείς. Τέλος η ΑΕΚ, νομίζω ότι πρέπει να είναι περισσότερο χαρούμενη από τους 3 με την κλήρωσή της αφού νομίζω ότι έχει τις περισσότερες πιθανότητες πρόκρισης από τους 3, αφού Anderlecht, Locomotiv και Sturm Graz δεν νομίζω ότι είναι ομάδες τις οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η ΑΕΚ στα ίσια. Ανεξάρτητα πάντως από προκρίσεις (τις οποίες μακάρι να επιτύχουν οι ομάδες μας), το βασικό είναι να επιτύχουν νίκες ή ισοπαλίες για να μαζέψουμε κανένα βαθμό σαν χώρα μπας και καταφέρουμε να ανέβουμε λίγο στην γενική κατάταξη.

ΥΓ1: Πρεμιέρα στην Superleague σήμερα και ακόμα δεν ξέρουμε ποιες ομάδες θα συμμετάσχουν τελικά σε αυτό το πρωτάθλημα. Είμαστε για γέλια (και για κλάμματα)...

ΥΓ2: Πολύ ωραίο το πρώτο ματς της χρονιάς, το οποίο έτυχε να είναι στο "Γεντί Κουλέ". Παρόλο που και οι δύο ομάδες κυνήγησαν την νίκη (με τον Ατρόμητο να χάνει 2 κλασσικές ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο και τον ΟΦΗ να ανεβάζει στροφές και να ισοφαρίζει μετά το 70') η ισοπαλία ήταν το τελικό αποτέλεσμα (και ίσως και το πιο δίκαιο με βάση την εικόνα του αγώνα).

ΥΓ3: Πάλι Messi στην ψηφοφορία της Uefa για τον καλύτερο παίκτη του 2010; Ε όχι ρε παιδιά δώστε το και σε κανένα άλλο. Όπως σωστά είπε και κάποιος δημοσιογράφος, ο Xavi (ο οποίος κατετάγη δεύτερος) δικαιούται περισσότερο τον τίτλο με δεδομένο ότι ήταν και μέλος της εθνικής Ισπανίας η οποία ήταν η νικήτρια του περυσινού Παγκοσμίου Κυπέλλου. Είπαμε καλό το θεαματικό ποδόσφαιρο και οι επιθετικοί είναι αυτοί που συμβάλλουν περισσότερο σε αυτό, και ο Messi είναι όντως ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο σταθερά την τελευταία διετία-τριετία, αλλά δώστε και σε κάποιον άλλον που είναι εξίσου καλός μια τιμητική διάκριση. Εκτός αν μετράνε μόνο τα brand name και σε αυτές τις ψηφοφορίες...

Messi: Ο Μεσσίας του ποδοσφαίρου!

Εντάξει είναι γνωστή η ποιότητά του σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή των τελευταίων ετών. Όμως όταν η επιβεβαίωση έρχεται απένταντι σε ένα από τους μεγαλύτερους αντιπάλους της ομάδας του όπως η Real, τότε είναι ακόμη περισσότερο εμφατική. Ένας ποδοσφαιριστής που τις προηγούμενες χρονιές ήταν λίρα 100 για την ομάδα του Guardiola, δείχνει ποια είναι η διαφορά της Barcelona από τους αντιπάλους της όταν χρειάζεται: Σε ματς που έχουν στραβώσει, που η μπάλα καίει, που κάποιος πρέπει να πάρει την ομάδα πάνω του, ο "Lio" είναι πάντα εκεί. Ήταν εκεί και εχθές στον επαναληπτικό του Super Cup Ισπανίας δίνοντας μια ασσίστ και σκοράροντας δις, εναντίον της Real για να επιβεβαιωθεί ότι η Barcelona ανεξαρτήτως της κατάστασης στην οποία βρίσκεται και των αποτελεσματων σε προηγούμενα παιχνίδια που έχουν προηγηθεί, είναι πάντα η Barcelona. Σε μια βραδιά η οποία ήταν το πρώτο καλωσόρισμα στο νέο, αλλά πολύ παλιό στην Βαρκελώνη, μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας τον Cesc Fabrecas, η Barcelona απέναντι σε μια πιο έτοιμη Real έδειξε τα δόντια της. Έδειξε απλά ότι αυτή η ομάδα με τον Messi στις καλές του, δεν αντιμετωπίζεται. Ίσως γι'αυτό να αντέδρασε έτσι ο Mourinio στο τέλος του παιχνιδιού (αλλά και κατά την διάρκειά του), αφού νομίζω ότι όσο εκκεντρικός και προκλητικός και να είναι ο Πορτογάλος, δεν νομίζω ότι ήθελε να χτυπήσει στο μάτι τον Vilanova. Η στενοχώρια του για το αποτέλεσμα και η ανημποριά του κατά την γνώμη μου, να αλλάξει τα τεκτενόμενα στον αγωνιστικό χώρο, τον ώθησαν σ'αυτή την κατά τα άλλα απαράδεκτη ενέργεια. Ωστόσο ο Πορτογάλος δεν θα τιμωρηθεί (αλλά ούτε και ο Vilanova που στην συνέχεια των απώθησε) γιατί ο διαιτητής δεν έγραψε τίποτε στο φύλλο αγώνα.
Πάντως σαν γενικό συμπέρασμα από τους 2 τελικούς μπορούμε να πούμε ότι η Real φαινόταν να το θέλει πάρα πολύ αλλά η Barcelona ακόμα και αν δεν βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή της κατάσταση, κατάφερε να υποτάξει για μια ακόμη φορά την ομάδα του Mourinio. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αναμένεται μεγάλη μάχη και φέτος στην Ισπανία, αφού η μεν Real είναι σίγουρα πιο πεισμωμένη και η δε Barcelona δεν δείχνει κορεσμένη παρά το γεγονός ότι έχει κατακτήσει τόσα τρόπαια την τελευταία 3ετία. Οψόμεθα...

Απόλυτη ποδοσφαιρική πανδαισία...

ήταν το αποψινό "El classico". Όμως δυστυχώς για τους φιλάθλους της Ρεάλ η πανδαισία αυτή δεν τους είχε σε ρόλο πρωταγωνιστή όπως είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα στην σαιζόν αλλά σε ρόλο κομπάρσου για να μην πω σε ρόλο έρμαιου στις ορέξεις των Καταλανών. Σε ένα ματς το οποίο είχε προαναγγελθεί (και δίκαια) η μητέρα των μαχών και που συγκεντρώνει κάθε φορά που γίνεται τα βλέμματα όλου του πλανήτη, οι Μπλαουγκράνα έδωσαν μια παράσταση άνευ προηγουμένου και η οποία θα διδάσκεται στα σεμινάρια προπονητικής και που δεν νομίζω ότι ακόμα και ο υπερόπτης Μουρίνιο μπορεί να αμφισβητήσει. Γιατί η υπεροχή της Μπαρτσελόνα ήταν καθολική από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού και δεν έδωσε σε κανένα σημείο την δυνατότητα στην ,σαν σε λήθαργο, Ρεάλ να ελπίζει ότι μπορεί να πάρει κάτι από αυτό το παιχνίδι. Ούτε καν το γκολ της τιμής! Με ένα πραγματικά καταιγιστικό πρώτο 20λεπτο, στο οποίο προηγούνταν ήδη 2-0, κυκλοφορία της μπάλας που άγγιζε τα όρια του 70%, πίεση σε όλο το γήπεδο όταν χανόταν η μπάλα και εκμετάλλευση των ευκαιριών που είχε για να σκοράρει, η Μπαρτσελόνα κατάφερε να στείλει πίσω στη Μαδρίτη τη Ρεάλ δίνοντας της ένα καλό μάθημα (το οποίο άγγιξε τα όρια της ντροπής αν θέλουμε να είμαστε λιγάκι επιεικής με την Ρεάλ). Φαινόταν σε όλη την διάρκεια του ματς, η αποφασιστικότητα όλων των παικτών της Μπάρτσα σε όλες τις μονομαχίες, σε όλες τις προσπάθειές τους, σε όλα τα τελειώματα των φάσεων που έκαναν ότι έπαιζαν σε αυτό το ματς σαν να ήταν ένας αγώνας δίχως αύριο. Σε αντίθεση με την Ρεάλ (που μπορεί φυσικά να επηρεάστηκε πολύ από τα 2 πολύ γρήγορα γκολ) η οποία δεν μπορούσε να αλλάξει πάνω από 3 πάσες στην περισσότερη διάρκεια του παιχνιδιού. Το αποτέλεσμα? 5-0 και δύο κόκκινες κάρτες για την Ρεάλ, που θα πάει στο επόμενο μάτς χωρίς τους Καρβάλιο και Σέρχιο Ράμος, οι οποίες ήταν απόρροια του εκνευρισμού των παικτών της Ρεάλ, μια που φαινόταν σαν να τους κοροϊδευαν οι αντίπαλοι τους έτσι όπως άλλαζαν την μπάλα. Μπορεί να φανεί υπερβολικό, αλλά αυτή η εμφάνιση επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο ότι αυτή η ομάδα ίσως να είναι και η καλύτερη του περασμένου αιώνα.