Κάθε παιχνίδι τους και ένα σεμινάριο!

Πέρασαν σχεδόν 4 μέρες από την μέρα του El classico στην Ισπανία. Κι όμως ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω που μπορεί να φτάσει αυτή η ομάδα και τι να περιμένω ακόμα από αυτήν. Ο λόγος για τους θριαμβευτές του El classico στην Μαδρίτη οι οποίοι μπορούν να πάρουν μια ανάσα (δεν ξέρω βέβαια εκ του αποτελέσματος κατά πόσο την ανάσα την χρειάζονταν αυτοί ή οι αντίπαλοι τους) και να ατενίσουν την συνέχεια του πρωταθλήματος με μεγαλύτερη αισιοδοξία, σχετικά με την διατήρηση των κεκτημένων.

Κατά την προσωπική μου άποψη, το ντέρμπι το οποίο παρακολούθησα την Παρασκευή ήταν το χειρότερο, από άποψη ποιότητας, των τελευταίων ετών. Παρόλα αυτά, σε ένα ματς που δεν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων, οι Blaugrana κατάφεραν και έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Κέρδισαν 1-3 μέσα στην έδρα της αιώνιας αντιπάλου, η οποία βρισκόταν στο +3 (δυνητικά +6 αφού είχαν και παιχνίδι λιγότερο) ενώ βρέθηκαν να χάνουν με 1-0 στο 22ο δευτερόλεπτο μετά από το λάθος διώξιμο του τερματοφύλακά τους Valdes. Εκείνο ήταν και το μοναδικό χρονικό σημείο στο οποίο πίστεψα ότι μπορεί και να κερδίσει η Real. Γιατί, δεδομένης της κατάστασης στον βαθμολογικό πίνακα και την τεράστια διαφορά που θα έπαιρνε η Real σε περίπτωση που κατακτούσε την νίκη (+9), πριν το ματς δεν πίστευα ότι η Barcelona των τελευταίων ετών μπορεί να βγει τόσο νωρίς εκτός της διεκδίκησης του πρωταθλήματος. Και αυτή με επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο, γυρνώντας (και με μια μικρή βοήθεια της τύχης βεβαίως, αφού το 2ο γκολ του Xavi άλλαξε εμφανώς πορεία και ξεγέλασε τον Casillas και η χαμένη κεφαλιά του Ronaldo σε ένα σημείο που ήταν ολομόναχος, μπορεί να άλλαζαν τα δεδομένα του παιχνιδιού) το παιχνίδι και δραπετεύοντας από το κάστρο του βασικού συνδιεκδικητή του τίτλου.

Η Real ξεκίνησε τον αγώνα με διάθεση να πιέσει ψηλά, αλλά ούτε και η ίδια θα πίστευε ότι το αποτέλεσμα αυτής της πίεσης θα καρποφορούσε από το πρώτο κιόλας λεπτό και θα μπει σε θέση οδηγού. Αντί όμως να εφησυχαστεί από την επίτευξη του γκολ, η Real συνέχισε να πιέζει ασφυκτικά την Barcelona με αποτέλεσμα να δω περισσότερες ψηλοκρεμαστές πάσες από τους αμυντικούς της προς τους επιθετικούς, από όσες έχω δει τα τελευταία 2 χρόνια μαζί. Και μιλάμε για ένα διάστημα 25-40', που η Barcelona δεν μπορούσε να επιβάλλει το γνωστό passing game της (το οποίο είναι ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα). Όταν όμως ήρθε η ώρα να αναλάβει δράση ο super star της ομάδας, έδειξε για μια ακόμη φορά ότι δεν μπορείς πάντα να βασιστείς σε συστήματα και τακτικές, γιατί μπορεί ακόμα και ένας παίκτης να σου κάνει την άμυνα σμπαράλια. O Messi το έκανε, περνώντας 4 παίκτες και βγάζοντας ασσίστ στον -κατά συνθήκη σέντερ φορ προχθές- Alexis Sanchez, η Barcelona ισοφάρισε και κάπου εκεί άρχισε να μετράει αντίστροφα ο χρόνος για την ανατροπή, αφού φαινόταν στις κινήσεις των παικτών μέσα στο γήπεδο, αλλά και στον διάχυτο εκνευρισμό των παικτών της Real, ότι εάν μια ομάδα θα σκόραρε ξανά, αυτή θα ήταν η Barcelona. Τώρα αν αυτό τελικά το πέτυχε με τη βοήθεια και της τύχης, αφού το σουτ του Xavi άλλαξε πορεία και πήγε εκεί που ο Casillas δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, η τύχη λένε ότι ευνοεί τους δυνατούς. Και αφού η Real, και συγκεκριμένα ο (απαράδεκτος σε άλλο ένα Classico) Ronaldo πέταξε την ευκαιρία για την ισοφάριση, η Barcelona δεν έκανε το ίδιο με την δική της και ο Fabrecas έγραψε το τελικό 1-3 δίνοντας τέλος στην σεμνή αυτή τελετή, αφού μετά το τρίτο γκολ το παιχνίδι έμοιαζε να είναι διαδικαστικού χαρακτήρα.

Σε ένα ακόμη παιχνίδι η Barcelona υπερκέρασε το εμπόδιο της Real, o Messi ήταν καλύτερος του Ronaldo και ο Guardiola καλύτερος του Mourinho. Όταν λοιπόν υπερτερείς παντού, είναι δυνατόν να μην κερδίσεις; Παρά την νίκη της Barcelona δεν είμαι σίγουρος ότι θα κατακτήσει και τον φετινό τίτλο, καθώς υπάρχει δρόμος ακόμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν τον έχασε από τώρα, μήνα Δεκέμβρη, και ότι ο Mourinho θα έχει για μέρες κόκκινους-μπλε εφιάλτες....

Αυτόν τον τίτλο ποια θα τον πάρει;

Της Κατερίνας Μπιτίτσιου

Η φετινή Primera Division έχει μαζέψει αρκετό κόσμο γύρω από την κορυφή της, καθέναν με σοβαρές αξιώσεις στην κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος.

Σίγουρα είναι πολύ νωρίς να δοθούν ασφαλή σε αυτό το στοίχημα προγνωστικά Λεβάντε, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα και Σεβίλλη οδηγούν δυναμικά και από πολύ κοντά την κούρσα της ισπανικής λίγκας, με τις θέσεις να κρίνονται από αγώνα σε αγώνα.

Μία πιο στενή ματιά μπορεί να πείσει για του λόγου το αληθές…

Για την ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα δεν υπάρχουν και πολλά που μπορεί να πει κάποιος και να μην τα ξέρεις. Με έναν από τους καλύτερους παίκτες στο ρόστερ της, τον Λιονέλ Μέσι, την ανεβασμένη ψυχολογία μίας πρωταθλήτριας Ευρώπης αλλά και Ισπανίας και τον ενισχυμένο πάγκο της, δημιουργεί σίγουρα έντονη ανησυχία στους αντιπάλους εντός και εκτός συνόρων.

Αν κάτι λείπει από ρόστερ τους, είναι ίσως ένας κεντρικός αμυντικός, αφού αυτή είναι η μοναδική αχίλλειος φτέρνα των Καταλανών. Με τον «Μίδα» Γκουαρντιόλα όμως για προπονητή, που ό,τι πιάνει γίνεται χρυσός, φαντάζουν σίγουρα το μεγάλο φαβορί.

Η μεγάλη αντίπαλος, Ρεάλ Μαδρίτης, πέρσι τερμάτισε μόλις τέσσερις βαθμούς πίσω από την κορυφή και να μη λησμονείται η κατάκτηση του Copa de Rey. Στις καλές τους μέρες δείχνουν ικανοί να κερδίσουν την Μπαρτσελόνα, μόνο που αυτές είναι σπάνιες απέναντι στους «μπλαουγκράνα». Στον πάγκο τους ωστόσο ίσως έχουν μαζέψει τους καλύτερους παίκτες του πλανήτη.

Το μόνο κακό είναι ότι πιο σπάνια ασχολείται κανείς με τα δικά τους κατορθώματα και συχνότερα με αυτά του Ζοσέ Μουρίνιο, τον αγαπημένο των ισπανικών Μέσων που έχουν πάντα λίγο χώρο να φιλοξενήσουν την ακράδαντη επιθυμία του για δημοσιότητα. Οι παίκτες του βέβαια κοιτούν τη δουλειά τους, η οποία ακόμη δεν έχει φανεί πλήρως, καθώς η σεζόν δεν έχει παίξει ακόμη τα δυο el classico. Σίγουρα, αυτά θα κρίνουν πολλά για τον τίτλο.

Και εντάξει, από Μπαρτσελόνα και Ρεάλ όλα τα περιμένεις. Την έκπληξη ήρθε να κάνει η Λεβάντε που όχι μόνο πάει καλά αλλά βρίσκεται και στην κορυφή του πρωταθλήματος. Ούτε στα πιο αισιόδοξα προγνωστικά. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο και καμία λογική δεν μπορεί να το εξηγήσει. Ένα συμπαγές σύνολο με πολύ καλή εκτέλεση των αντεπιθέσεων και φοβερή πειθαρχία στην άμυνα ήρθε για να κλέψει τις εντυπώσεις και να προβληματίσει τους μεγαλύτερους, αφού δε φαίνονται πρόθυμοι να εγκαταλείψουν το όνειρο τους.

Η Σεβίλλη απέδειξε ότι φέτος έχει πολύ γερές βάσεις για να μείνει όρθια στη μάχη του τίτλου, κρίνοντας από την ισοπαλία μέσα στο «Καμπ Νου». Η άμυνα τους προβληματίζει ανά διαστήματα αλλά παραμένει η δεύτερη καλύτερη της Primera Division. Αν βελτιώσουν και την επιθετική τους αποδοτικότητα, τότε τα πράγματα θα σοβαρέψουν ακόμη περισσότερο.

Messi: Ο Μεσσίας του ποδοσφαίρου!

Εντάξει είναι γνωστή η ποιότητά του σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή των τελευταίων ετών. Όμως όταν η επιβεβαίωση έρχεται απένταντι σε ένα από τους μεγαλύτερους αντιπάλους της ομάδας του όπως η Real, τότε είναι ακόμη περισσότερο εμφατική. Ένας ποδοσφαιριστής που τις προηγούμενες χρονιές ήταν λίρα 100 για την ομάδα του Guardiola, δείχνει ποια είναι η διαφορά της Barcelona από τους αντιπάλους της όταν χρειάζεται: Σε ματς που έχουν στραβώσει, που η μπάλα καίει, που κάποιος πρέπει να πάρει την ομάδα πάνω του, ο "Lio" είναι πάντα εκεί. Ήταν εκεί και εχθές στον επαναληπτικό του Super Cup Ισπανίας δίνοντας μια ασσίστ και σκοράροντας δις, εναντίον της Real για να επιβεβαιωθεί ότι η Barcelona ανεξαρτήτως της κατάστασης στην οποία βρίσκεται και των αποτελεσματων σε προηγούμενα παιχνίδια που έχουν προηγηθεί, είναι πάντα η Barcelona. Σε μια βραδιά η οποία ήταν το πρώτο καλωσόρισμα στο νέο, αλλά πολύ παλιό στην Βαρκελώνη, μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας τον Cesc Fabrecas, η Barcelona απέναντι σε μια πιο έτοιμη Real έδειξε τα δόντια της. Έδειξε απλά ότι αυτή η ομάδα με τον Messi στις καλές του, δεν αντιμετωπίζεται. Ίσως γι'αυτό να αντέδρασε έτσι ο Mourinio στο τέλος του παιχνιδιού (αλλά και κατά την διάρκειά του), αφού νομίζω ότι όσο εκκεντρικός και προκλητικός και να είναι ο Πορτογάλος, δεν νομίζω ότι ήθελε να χτυπήσει στο μάτι τον Vilanova. Η στενοχώρια του για το αποτέλεσμα και η ανημποριά του κατά την γνώμη μου, να αλλάξει τα τεκτενόμενα στον αγωνιστικό χώρο, τον ώθησαν σ'αυτή την κατά τα άλλα απαράδεκτη ενέργεια. Ωστόσο ο Πορτογάλος δεν θα τιμωρηθεί (αλλά ούτε και ο Vilanova που στην συνέχεια των απώθησε) γιατί ο διαιτητής δεν έγραψε τίποτε στο φύλλο αγώνα.
Πάντως σαν γενικό συμπέρασμα από τους 2 τελικούς μπορούμε να πούμε ότι η Real φαινόταν να το θέλει πάρα πολύ αλλά η Barcelona ακόμα και αν δεν βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή της κατάσταση, κατάφερε να υποτάξει για μια ακόμη φορά την ομάδα του Mourinio. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αναμένεται μεγάλη μάχη και φέτος στην Ισπανία, αφού η μεν Real είναι σίγουρα πιο πεισμωμένη και η δε Barcelona δεν δείχνει κορεσμένη παρά το γεγονός ότι έχει κατακτήσει τόσα τρόπαια την τελευταία 3ετία. Οψόμεθα...

Απόλυτη ποδοσφαιρική πανδαισία...

ήταν το αποψινό "El classico". Όμως δυστυχώς για τους φιλάθλους της Ρεάλ η πανδαισία αυτή δεν τους είχε σε ρόλο πρωταγωνιστή όπως είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα στην σαιζόν αλλά σε ρόλο κομπάρσου για να μην πω σε ρόλο έρμαιου στις ορέξεις των Καταλανών. Σε ένα ματς το οποίο είχε προαναγγελθεί (και δίκαια) η μητέρα των μαχών και που συγκεντρώνει κάθε φορά που γίνεται τα βλέμματα όλου του πλανήτη, οι Μπλαουγκράνα έδωσαν μια παράσταση άνευ προηγουμένου και η οποία θα διδάσκεται στα σεμινάρια προπονητικής και που δεν νομίζω ότι ακόμα και ο υπερόπτης Μουρίνιο μπορεί να αμφισβητήσει. Γιατί η υπεροχή της Μπαρτσελόνα ήταν καθολική από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού και δεν έδωσε σε κανένα σημείο την δυνατότητα στην ,σαν σε λήθαργο, Ρεάλ να ελπίζει ότι μπορεί να πάρει κάτι από αυτό το παιχνίδι. Ούτε καν το γκολ της τιμής! Με ένα πραγματικά καταιγιστικό πρώτο 20λεπτο, στο οποίο προηγούνταν ήδη 2-0, κυκλοφορία της μπάλας που άγγιζε τα όρια του 70%, πίεση σε όλο το γήπεδο όταν χανόταν η μπάλα και εκμετάλλευση των ευκαιριών που είχε για να σκοράρει, η Μπαρτσελόνα κατάφερε να στείλει πίσω στη Μαδρίτη τη Ρεάλ δίνοντας της ένα καλό μάθημα (το οποίο άγγιξε τα όρια της ντροπής αν θέλουμε να είμαστε λιγάκι επιεικής με την Ρεάλ). Φαινόταν σε όλη την διάρκεια του ματς, η αποφασιστικότητα όλων των παικτών της Μπάρτσα σε όλες τις μονομαχίες, σε όλες τις προσπάθειές τους, σε όλα τα τελειώματα των φάσεων που έκαναν ότι έπαιζαν σε αυτό το ματς σαν να ήταν ένας αγώνας δίχως αύριο. Σε αντίθεση με την Ρεάλ (που μπορεί φυσικά να επηρεάστηκε πολύ από τα 2 πολύ γρήγορα γκολ) η οποία δεν μπορούσε να αλλάξει πάνω από 3 πάσες στην περισσότερη διάρκεια του παιχνιδιού. Το αποτέλεσμα? 5-0 και δύο κόκκινες κάρτες για την Ρεάλ, που θα πάει στο επόμενο μάτς χωρίς τους Καρβάλιο και Σέρχιο Ράμος, οι οποίες ήταν απόρροια του εκνευρισμού των παικτών της Ρεάλ, μια που φαινόταν σαν να τους κοροϊδευαν οι αντίπαλοι τους έτσι όπως άλλαζαν την μπάλα. Μπορεί να φανεί υπερβολικό, αλλά αυτή η εμφάνιση επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο ότι αυτή η ομάδα ίσως να είναι και η καλύτερη του περασμένου αιώνα.